دختر مشرقی

سه نقطه و دیگر هیچ

eastern-girl — Wed, 09 Jul 2008 10:24:53 GMT

خیلی وقته که نبودم یا بهتر بگم نیستم... داشتم وبلاگم رو دوباره خوانی می کردم خدا می دونه برای بار چندم تمام وبلاگهای گذشته رو مرور کردم... دلم واسه تمام روزهای قبل تنگه ولی بی تاب روزهای بعد هم هستم نمی دونم چرا ولی همیشه امیدوارم که حال و آینده خیلی بهتر از گذشته پیش بره و تا جایی هم که دیدم همین طور بوده... این جمعه بعد از مدتها پردیس و شیده رو دیدم چقدر خوب بود ولی خیلی کوتاه و گذری انقدر که نشد درست ببینمشون.... دلم هوای عسل رو کرده عسل چشماش و خلوتمون... وای خدای من دابی الان کلی بزرگ شده هرچند دیگه مامانشو نمی شناسه ولی من هنوزم مامانشم چقدر اون روز و اون عکس خوشملش برام خاطره است...

امیر کیهان عزیز همیشه سپاسگذار لطفت هستم باور کن این نوشتن هرچند اندک هم به خاطر تمام نظرات تو در این مدت هست که همیشه وسوسه ی نوشتن یه مطلب دیگه رو به سرم می ندازه ولی برای نوشتن دوباره هنوز تصمیم قاطعی نگرفتم... مطالب زیادی توی سرم هست فقط یه فرصت واسه نوشتنشون می خوام... این روزها حسابی گرفتارم می دونید که.... در ضمن تشکر از گنجشکک عزیز که عزیز دل من رو در تهران همراهی کرد و یه روز به یاد موندنی رو براش رقم زد!!

EG4

eastern-girl — Sat, 05 Jan 2008 04:36:18 GMT

این روزها به سرم می زند در خیابانهای شهر پا به پای دیوانگی ام بدوم و کرم های از خاک در آمده را بشمارم و لبخندی دلبرانه نثارشان کنم، فکر می کنم کرم ها هم عاشق می شوند... دیشب به جای خواب های پریشان چند شب گذشته خواب کرم ها را می دیدم؛ خواب رویاهای بچگی و کرمهایی که از رویاهای کودکانه ام بیرون می آمدند و جای جای رویاهایم را سوراخ می کردند... باید تمام کرمهای شهر را پیدا کنم و تکه های کوچک رویاهایم را پس بگیرم... فکر کنم کرم ها هم عاشق شوند به امتحانش می ارزد... حداقل رویاهایم را پس می گیرم...

E.G.

eastern-girl — Sat, 08 Dec 2007 07:58:18 GMT

۷/۹/۸۶ دفاع کردم یعنی حدود دو هفته پیش... می خواستم بیام و بنویسم که چقدر راحت شدم، چه سوتی هایی دادم و چه کسایی اومدن... چه کسایی کمکم کردند و تا آخرین لحظه امید و انگیزه بودند... ولی بار زندگی یه دفعه بعد از دفاع سنگینیش رو نشون داد و من رفتم تا الان...

خوب اول از همه تشکر از عسل بانو و خدای مهربونم که همه جوره کمکم کردند تا بتونم دفاع خوبی داشته باشم از عقب انداختن سفر گرفته تا گرفتن مرخصی توی شرایطی که برای هر دو سخت بود... تشکر از سایه عزیز که اس ام اس زد و تبریک گفت... تشکر از کامیاب عزیز به خاطر اینکه از دو ماه قبلش مدام غر می زد که این پایان نامه چی شد... تشکر از سان جون و تالحراز نازنین که اومدن و خوشحالم کردند... تشکر از تنهایی به خاطر کتاب هایی که هدیه کرد... تشکر از رهای عزیز و گلم که پیگیر کارم بود و متاسفانه نشد که بیاد و حسابی چشم به راهش بودیم.. تشکر از ساینای خوبم رئیس گروه آپاچی ها(ساراناز) و آقای حمیدی که اومدنشون برام خیلی خوشایند بود اونم با توجه به تمام خاطراتی که از دوره لیسانس داشتیم... تشکر از سمیه عزیز هم رشته و هم مدرسه ای پیش دانشگاهی که خودش هم تیر ماه دفاع کرد و با وجود بیماریش اومد...

تشکر از مامان و بابا و خانواده خاله جان و مامان جون ماهم که همشون حاضر شدن کار و زندگیشون رو ول کنن و بیان اراجیف من رو تا آخر گوش بدن! قول می دم دیگه واسه دفاع دکتری مزاحمتون نشم!

این روزا درگیر همون ماجرای همیشگی یعنی زندگی هستم، کار، عشق، خانواده، دوستان، علایق، انسان های نژاد یوسف نجار و انسان های بد و منفور...

امیر کیهان عزیز از اینکه همیشه همراه این بلاگ هستی ممنونم حضورت باعث می شه همیشه برگردم و باز این جا رو خط خطی کنم...

تشکر چندباره و این بار نوشتاری از گنجشکک عزیز که جمله ای در خور برای گفتن به تو پیدا نمی کنم و تلفنی توضیحات کامل و تشکرات ویژه ام را ابلاغ کرده ام!

EG3

eastern-girl — Wed, 14 Nov 2007 15:26:26 GMT

دستهایت نیست عزیزکم

و شانه هایت که مرحم و پناهم شوند

شب تار است

و من در تنهاییم وحشت زده خواهم شد

خانه نشین شده ام

در شهری که دوست می داشتم - به خاطر تو-

نیستی

شهر خاطراتش را بر سرم آوار کرده است

سرگیجه می گیرم از این همه خاطره و

دیوارهای شهر برای نگه داشتنم پوشالی می شوند

دیگر کسی را " دوستت دارم" نگفته ام

و کودک هیچ کسی را نخواسته ام...

آسمان را وداع کرده ام،

خنده هایم را قاب گرفته ام تا دیگری از آن لذت نبرد

چشمانم را نقاب خواهم زد

تا کسی عاشقانه نخواهدشان

خانه نشین شده ام

در شهری که دوست نمی دارم – نیستی-

و عاشقانه ای دیگر نخواهم سرود

تو را از دست داده ام...

E.G.

eastern-girl — Sun, 21 Oct 2007 10:07:37 GMT

من «دوشيزه مکرمه» هستم، وقتي زن ها روي سرم قند مي سابند و همزمان قند توي دلم آب مي شود. من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم. من «والده مکرمه» هستم، وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي خودشيريني بيست آگهي تسليت در بيست روزنامه معتبر چاپ مي کنند.

من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم، وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش- البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ مي رساند. من «زوجه» هستم، وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه بيست و پنج هزار تومان فقط، بدهد. من «سرپرست خانوار» هستم، وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد.

من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند.

من «مجيد» هستم، وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند.

من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.

من «...» هستم، وقتي مادر، من و خواهرهايم را سرشماري مي کند و به غريبه مي گويد «هفت ...» دارد- خدا برکت بدهد. من «بي بي» هستم، وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند.

من «مامي» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند. من «مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم.- آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم.

من «زنيکه» هستم، وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشينش در پارکينگ مي شنود.

من «ماماني» هستم، وقتي بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم.

من «ننه» هستم، وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم. نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.

من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم، وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي کند. دوستانم وقتي مي خواهند به من بگويند؛ «گه» محترمانه مي گويند؛ «عليا مخدره». من «بانو» هستم، وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند.

من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي، عزيزم، عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم. من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي دير به خانه مي آيد، چند تار موي زنانه روي يقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم. من در ادبيات ديرپاي اين کهن بوم و بر؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره، مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و...» هستم. دامادم به من «وروره جادو» مي گويد. حاج آقا مرا «والده» آقا مصطفي صدا مي زند. من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم. مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند.

من کيستم؟،،

نوشته ايست از خانم بلقيس سليماني و ظاهراً در روزنامه ي اعتماد پنجشنبه ي گذشته چاپ شده...

EG2

eastern-girl — Wed, 17 Oct 2007 16:56:18 GMT

"بهارنارنج" های مادربزرگ فقط در بهار شکوفه می کنند... این دل لامذهب هوس "پاییزنارنج" کرده است هوس ِ پاییز شکوفه های طلایی رنگ لا به لای برگهای زرد و قهوه ای و قرمز... سمفونی رنگهای گرم در فصل سرد...

"بهارنارنج" های مادربزرگ بوی بهار نارنج نمی دهد بوی دست آقاجون می دهد در آخرین شب زندگی اش بوی باور و امید دخترکی که دستهای پدربزرگ را همیشگی می دانست حتی در آخرین قدم زدن شبانه اشان... دلم هوس "پاییزنارنج" کرده است در این ازدحام آدمک های یخ زده... شاید بوی دستی آشنا به زندگی برم گرداند...

چرا کسی سراغ "پاییزنارنج" های مادربزرگ را نمی گیرد؟

E.G.

EG1

eastern-girl — Tue, 16 Oct 2007 20:02:18 GMT

انگار من از تمام واژه های دنیا فقط واژه های مهمل و تکراری عاشقانه را می توانم جلا دهم که هر بار این صفحه سفید باز می شود عاشقانه ای دیگر به سراغم می آید... شاید تقدیر مقدر من دوست داشتن بی واسطه است... چه تقدیر شرم آوری!

دوست داشتنم ته کشیده است حراجی احساس را تعطیل کرده ام... کار دروازه های منطق و حساب را به رویم باز کرده است !

خود شکسته ام که بشکنی

چشم بسته ام که بگذری

دست برگرفته ام که گم شوی

باز در کنار من نشسته ای...

E.G.

eastern-girl — Sun, 14 Oct 2007 15:43:18 GMT

دابی من! این روزا حتی این دابی کوچولو هم پیش من نیست... این عکس رو به سفارش آرش می ذارم که دوست داشت دابی رو ببینه... دلم می خواست یه پست کامل بذارم ولی همه حرفام رو نمی تونم توی لغت و جمله و... بیارم...
مجی جون خیلی ممنون از پیشنهادت به نظر خودمم اگه حمله کنم بهتر جواب می گیرم! دلم واسه سان هم تنگ شده و البته فریاد... وای این روزا زیادی یاد دوستام می افتم ...

eastern-girl — Wed, 03 Oct 2007 12:55:18 GMT

هنوز دفاعی در کار نیست اساتید تازه یادشون افتاده پایان نامه من جای کار زیاد داره!!! خیلی وقته مشرقیم رو ندیدم خیلی وقته که شنیدن صداش بعد از مدتها از پشت تلفن گریه ام رو در میاره خیلی وقته که دارم می میرم دارم غرق می شم که بهش صدمه نزنم صدمه نزنن... حالم بدجوری از ضعفم بهم می خوره ... چرا همه چیز باید بر پایه منطق بگذره... نه نا امید نیستم فقط دل تنگم اونم خیلی زیاد.. مشرقی من کاش بودیم....

این روزا حرمتم زیادی شکسته شده یه آشغال عوضی سعی داره له ام کنه تا به کسی برسه که برای داشتنش تنها معیارش پولِ ... عسل بانو می گه ولش کن بسپارش به خدا... خیلی زار زدم ولی همش فدای سرم.. من فقط مشرقیم رو می خوام مشرقی خودم... چرا نه اون نه خدای مهربون هیچ کدوم نمی فهمن که من چقدر خسته ام؟ چرا یه فرصت بهم نمی دن اصلا چرا وارد زندگیم شدن؟ دیشب خدای مهربون همون کاری رو با من کرد که اون دنیای عوضی کرد... چقدر باید بخشنده باشم؟ دلم واسه سایه و زئوس و آرش و وحید تنگه... راستی کسی از وحید (پسر مشرقی) خبر نداره؟ خدای عزیز به یاد تو هستم و به یاد دریای گلم... تنهایی رو هم که زیارت کردم بعد از قرنها...

عسل بانو می گه آلزایمرم اوت کرده وقتی دقت می کنم می بینم بعضی روزا زمان زیادی کسر می یارم که نمی دونم چی شده... عزیزترینم دل تنگم... چقدر خوبه که عسل بانو هست چقدر خوبه....

eastern-girl — Mon, 17 Sep 2007 17:59:54 GMT

در راستای اینکه من فقط ۵ روز واسه دفاع وقت دارم فعلا نیستم

دعا یادتون نره....

دلم واسه مشرقیم تنگ شده....