خواسته ای برایت از دختر مشرقی بگویم از دخترکی که بودم، نمی دانم از کجا شروع کنم شاید اینجا کسانی باشند که بهتر از من، از دخترک مشرقی ِ من بگویند چرا که من مدتها دخترکم را رانده بودم و خود را شایسته بازگشتش نمی دانستم ولی آنها دوست ماندند و صبورانه  تبدیل دخترک به کینکی و بعدها داگ سیتی را تاب آوردند و با شروع درتی لند منتظر بازگشتش شدند، حتی در اوج روزهای خالی ام ترکش نکردند... نمی دانم چگونه سپاس گویم گنجشکک قصه هایم را که هیچ گاه مرا جز مشرقی نخواند و حضورش همیشه تلنگری بود برای بازگشت و عسل بانویم را که هیچ گاه رهایم نکرد و پا به پایم شاد شد و گریست وَ  تو را مشرقی ِ من که بازگشتم را واجب کردی و بودنت تمام روزهای سیاهم را روشن کرد... سپاس من از شما چیزی فراتر از نوشتن و گفتن است...

دخترک مشرقی من حکایت روزهای پاکی و نجابت دخترکی بود که زندگی می کردم دخترکی آمیخته ازنور و عود و شرق... و زندگی شرقی حکایت زندگی مردمان شرق بود مردمانی که در غم و شادی هم شریک بودند بی منتی که منت شرق را به فنا می دهد... آن روزها غرق شرق بودم و شرق، غرق کارها و اهدافی که زندگی بود و امید، دخترک عاشق کودکانی شد که بزرگترین هدیه اشان به او لبخند بود و دعای خیر مادرانشان که دخترک را تا امروز زنده نگه داشته، دخترک ِ شرقی من از عشق به مردم می گفت و تنفر از بی تفاوتی، از تعهد به انسان که "انسان زاده شدن تجسّد وظیفه بود و توان دوست داشتن و دوست داشته شدن"... و گاه  از شاملو می گفت و عشق عمومی و خصوصی اش...

دخترک مشرقی بزرگ شد،عاشق شد و شکست خورد، بزرگ شد و مدارک تحصیلی اش هم با او بزرگ و بزرگتر، وَ یک روز دیگر از آن دخترک ِ مشرقی چیزی نمانده بود زیادی بزرگ شده بود دیگر چیزی نبود که بخواهد، دیگر چیزی برایش زندگی نبود وَ دیگر چیزی برای از دست دادن نداشت خالی شده بود خالی ِ خالی... و این خالی ِ خالی دست بردار نبود می خواست بماند و دختر مشرقی؛ کینکی شد، شعرهایی سرود که بزرگترش کرد بزرگتر و دورتر از دخترک و بعد تمام نثر ساده و اختصاصی اش هم رفت، تنفر تمام وجودش را گرفت و فهمید که دیگر سیاه شده سیاه ِ سیاه و دخترک سفید بود سفید ِ سفید؛ پس به حرمت سالهای بودنش رهایش کرد تا دیگر او را نابود نکند... کینکی تمام زندگیش شده بود دیگر از هیچ چیز نمی ترسید می خواست تمام شادی گذشته اش برگردد ولی بازگشتی نبود؛ دخترک رفته بود... کینکی تمام شد و داگ سیتی متولد شد سیاه تر از قبل، دیگر از صفحه های سفید و سبز و آهنگ رومئو و ژولیت هم خبری نبود فقط سیاهی و تاریکی... خواست سیاهی را دور بریزد و برگردد ولی دچار بدبینی و عدم اعتماد هم شده بود فرشته ای می خواست یا نه بهتر از آن: خدایی که نجاتش دهد با معجزه ای یا بی آن... داگ سیتی بسته شد و درتی لند با مطالب داگ سیتی بر روی صفحه ای همانند جان گرفت ولی دیگر حتی حس نوشتن هم رفته بود تنهاتر شده بود و و زودرنج و مدعی، دوستانش کمتر و کمتر شدند عده ای به خواسته ی خودش که دیگر تحمل کسی را نداشت و دیگرانی که ماندند آزرده خاطر دور شدند... این بار هراس داشت از بخشیدن ظرف خالیی که برایش مانده بود، مرگ و زندگی تفاوتی نداشت وقتی هر دو بی انگیزه بود...

آن روز با عسل بانوی قصه هایش عهد کرده بود تمام بلندی های شهر را فتح کند دیگر کسی برایش مهم نبود که بخواهد از انگشت اشاره ی غریبه ای ابایی داشته باشد، روز بارانی را به یاد می آورد که با عسل زیر باران خدا را صدا زده بودند و آن روز آن دو بودند و باران و  آسمان و خدا، وَ نیمه شبی که باز آن دو بودند و صحرا و آسمان و خدا، و حال آن دو بودند و رودخانه و آسمان و خدا...

دیگر نمی گویم می دانی بلندترین دیواری که یافته بودیم کجا بود و چه شد... در این لحظه من از همیشه عریانترم در برابرت حال بگذار از تو چیزی بخواهم مشرقی ِ من، می خواهم که مشرقی بمانی و روزی که دیگر نمی خواهی و نمی توانی مشرقی ِ من باشی تنها کافی ست بگویی تا رهایت کنم که بروی، تنها بی خبر رهایم نکن این آخرین هدیه ای ست که تو می توانی به من دهی تا بعد از تو زنده بمانم و بروم...