دختر مشرقی

اومدن کریسمس رو« می شه از الان احساس کرد همه جا پر شده از درخت های کریسمس بزرگ و کوچیک با تزیین های متقاوت و رنگارنگ،همیشه این آمیختگی فرهنگی بدور از تعصب های کورکورانه ی مذهبی و فرهنگی رو توی دبی پسندیدم یه کشور عربی و مسلمون که به سنت های مذهبی و اجتماعی سایر ملیتها هم احترام می ذاره و از الان تسهیلات لازم رو برای برپایی کریسمس براشون فراهم کرده از تخفیف های ویژه خرید گرفته تا فراهم کردن درخت کاج و تزیینات سنتی و مدرنش... ای کاش ما هم سعی می کردیم نقشی در جهانی شدن داشته باشیم، به موضوع مسابقه عکاسی رها  فکر می کنم World Citizen و اینکه از سنین پایین بچه ها با مفهوم جهانی شدن آشنا می شن و نمودهاش رو توی جامعه می بینن تا آینده ای  متفاوت رو رقم بزنن آینده ای مملو از همدلی و دوست داشتن و دور از تعصبات و بد دلی های قومی و مذهبی....

کریسمس مبارک!

بعد از کار زیر باران آن همه راه گز کرده ایم تا دانشگاه به امید اینکه به ترفندی وارد دانشگاه شویم و با دانشجویان 16 آذری هم صدا شویم حالا به هر بهانه ای که شده از کارهای عقب افتاده فارغ التحصیلی تا کار داشتن با یکی از اساتید و... به دانشگاه که می رسیم خبری نیست فقط باران است و نگهبانانی که به دانشجویان در حال خروج از دانشگاه گل نرگس می دهند و صدای موزیک مسخره ای که تا گوش فلک را کر می کند از هر که می پرسیم می گوید از صبح تا حالا هیچ خبری نبوده است.... بی بی سی و voa ولی چیز دیگری می گویند دانشگاه شیراز شلوغ شده است! باورشان سخت است باور هر آنچه که دیده ایم و آنچه که می شنویم....  به جای این آسمان گریان، آسمانی سبز می خواهیم......

بعد از هشت سال قراره محمد رو ببینم دلم گرفته...

سه روز افتضاح را می گذارنم با بحث های همیشگی و دلخوری های بیشتر و بیشتر با این تفاوت که این بار من ساکت ایستاده ام و می گذارم خودش را آنطور که می خواهد خالی کند دلم می خواهد بدانم آخر این اطوارهای خل خلی اش چه چیزی می تواند باشد... صبح زود قرار شام خانه پر... را کنسل می کنم، برای اولین بار کاملا فراموش کرده بودم و از همه بدتر دوست نداشتم توی این وضعیت درهم و برهم ذهنیم مهمانی بروم می دانستم که بالاخره یک جای مهمانی گند می زنم از آن سوتی های امین پسند که برای 2-3 هفته آینده خوراک خنده جمع را فراهم می کند! پس ترجیح دادم وضعیت پیچ خورده ذهنم را به تنهایی تحمل کنم مثل دو روز قبلش...ظهر پر میخواهد ببینمش نمی دانم چرا ولی یک دفعه تمام نگرانی های دنیا بر دلم آوار می شود فکر می کنم چه اتفاقی ممکن است افتاده باشد و هر چه بیشتر فکر می کنم کمتر به نتیجه می رسم به خصوص که نیم ساعت قبل دعوای تازه ای با بهره بر داشتم و این کار لعنتی من این روزها به جای مسکن شده سوهان روح! ... می رسم به کافه دلم می خواهد ساعتها بنشینم و از جایم بلند نشوم فقط زل بزنم به آدمها و حدس بزنم چه چیزی آنها را در این سه شنبه لعنتی به کافه ی من کشانده است آسانسور را بی خیال می شوم و از پله ها با عجله بالا می روم اما..."دوستان گرامی کافه-گالری فروغ تا اطلاع ثانوی تعطیل می باشد"... پردیس که پنجره را پایین می دهد می گویم کافه تعطیل شده تا اطلاع ثانوی... و تمام طول مسیر تا حانه را باز درگیر ذهن مسخره ی خودم می شوم مثل یک مرد! و هر چه پردیس می گوید متوجه نمی شوم بالاخره سوتی ماه را می دهم و می گویم اس ام اس می زدم!!! می دانم که پردیس فهمیده است ولی به روی خودم نمی آورم و فکر می کنم وضع بدتر می شود و باقی راه را خدا خدا می کنم که چیزی نپرسد... دلم می خواست می آمد بالا و می فهمیدم چه چیزی در ظهر یک سه شنبه ی سرد پردیس را به من و کافه کشانده بود ...

به این فکر می کنم که چقدر در زندگی آدمهایی که می شناسم تاثیر گذاشته ام، چه دوستانی که گاهی واقعا نمی دانم چقدر دوست هستیم و هر روز و هر هفته می بینمشان به بهانه ی کارهای گروهی، کارگاه نقد فیلم و حتی به بهانه ی خوردن کیک شکلاتی فروغ و میزهای چوبی اش؛ چه آدمهایی که هر روز می بینمشان به بهانه ی یک کار رسمی و یا دوستانی که سالی یک بار همدیگر را می بینیم...این روزها زیاد دنبال نشانه ای هر چند کوچک ازخودم لا به لای نوشته های دوستانم می گردم و معمولا چیزی از من نیست هیچ دل نوشته ای، خاطره ای، سطری و یا حتی کلمه ای از من نوشته نشده است حتی کسی نخواسته یادش بماند که فلان روز با فلانی این و آن کار را انجام دادیم و نتیجه اش این شد... حس خوبی نیست بودن و در عین حال نبودن در زندگی افرادی که می شناسی...

به حرفهای ش... بیشتر از همیشه ای که خانواده ام می گفتند فکر می کنم و بیشتر از همیشه با احسان حرف می زنم، می خندم، گذشت می کنم و سعی می کنم مجابش کنم که دل بکنیم از همه چیز و دوباره از جایی دیگر شروع کنیم...

دل دل می کنم برای ماندن و رفتن، خشت اول را اشتباه گذاشته ای و هر چه پیشتر برویم همه چیز کج تر و زشت تر می شود، مانده ام که آخرین خشت در دستم را بگذارم و بروم...

روزگار غریبی ست نازنین!    

                                          احمد شاملو

2

همیشه انگشت اتهام مردها، یک زن را نشانه می رود....

                                                                                خالد حسینی

از گاو که گنده‌تر نمی‌شوی، میدوشندت!

از خر که قوی‌تر نمی‌شوی، بارت می‌کنند!

از اسب که دونده‌تر نمی‌شوی، سوارت می‌شوند!

 اما آنها فقط از «فهمیدن» تو می‌ترسند.

"دکتر علی شریعتی"                                          

یه لینک توی سایت sunjoon و یه حمله عصبی دوباره، هق هقی که بند نمی یاد و دلت می خواد فریاد بکشی و بگی مرگ بر شمایی که جلادان هموطنان من شدید ننگ و حقارت و کابوسهای شبانه بر شما باد و لکه ننگ این وحشیگری بی رحمانه هیچ گاه از شما و خانواده هاتون پاک نشه... دلم می خواد این روزهای بد و سیاه تموم بشه باور اینکه انقدر حیوون شدیم برام سخته چون شماها بهم ثابت کردین که هیچ غیرممکنی وجود نداره... خدایا کمکمون کن که هیچ وقت فراموش نکنیم که چه عزیزانی رو از دست دادیم و نذاریم خونشون پایمال بشه...

بازم باید برم سراغ قرصهام...

NEVER FORGET US

فقط روی لینک بالا کلیک کنید و هرگز فراموششون نکنید...  

توقع که ندارید با این همه فیلترنیگ براتون عکس شیرین نشاط و گلشیفته و نامجو رو توی لباس سبز بذارم؟ زهی خیال باطل! نکنه می خواین عکس شالهای سبز دور گردن مردم توی جشنواره رو ببینید؟! با انگشتای V شکل رو به دوربین رو؟  چی میخواین شما؟ مگه شما ایرانی نیستید پس عرق ملی تون کجا رفته؟!  شرم بر شما!!!! عکس حنا؟! ای بی ناموسای وطن فروش! برید خدا روزی تون رو جای دیگه بده!

امسال جشنواره ونیز دیدن داره کاش ما هم اونجا بودیم به خصوص با فیلم مستند "روزهای سبز" حنا مخملباف ، "تهرون" ساخته نادر همایون و صد البته  "زنان بدون مردان" شیرین نشاط که یکی از شانسهای اصلی جایزه هست.

دیدن فیلم "زنان بدون مردان" خانم شیرین نشاط نمی تونه خالی از لطف باشه به خصوص که داستان فیلم «زنان بدون مردان» درباره چهار زن است که در دوران بوقوع پیوستن کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ زندگی می کنند. این فیلم برخلاف داستان شهرنوش پارسی پو، بیشتربر روی وقایع سیاسی تکیه دارد و نمایشی است از کودتایی که با حمایت دولت های وقت بریتانیا و ایالات متحده در نهایت منجر به برکنار شدن نخست وزیر منتخب، محمد مصدق در ایران شد و یک بار دیگر شاه را بر مسند قدرت نشاند.
داستان فیلم از روی کتابی به همین نام نوشته «شهرنوش پارسی پور» داستان نویس ایرانی ساکن شمال کالیفرنیا ساخته شده است.
فیلم درزمینه شورش های خیابانی و وقایع سیاسی آن دوران، زندگی هریک از چهار زن شخصیت اصلی فیلم و تلاش های جداگانه آن ها برای دست یابی به آزادی های فردی را دنبال می کند. از زنی که در یک ازدواج بدون عشق گرفتار است تا محدودیت های خانوادگی که به دلیل تعصبات مذهبی بر زنی دیگر تحمیل شده است و حتی زندگی یک زن فاحشه در این فیلم مورد بررسی قرار گرفته است.

شهرنوش پارسی پور عزیز! بانوی سبز گوی ایرانی!  درست که  هیچ وقت افتخار دیدنت رو از نزدیک نداشتم اما خوشحالم که من هم یک زن ایرانی هستم و می تونم نوشته های شما رو در هر کجای دنیا که باشید بخونم و لذت ببرم، خوشحالم که زنان ایران نماینده ای خوش سخن مثل شما دارند. همیشه شاد و پایدار بمانید. 

اینم لینک PDF زنان بدون مردان اثر  شهرنوش پارسی پور : زنان بدون مردان   

شده ایم شکل مرگ و زندگی ِ همزمان بی حسرت و آه و ناله و غم! روزهایمان پررنگ شده و قلبهایمان در کنار هم تپیدن را یاد گرفته اند، می خواهیم زنده گی کنیم، یاد گرفته ایم فقط ما دو نفر نیستیم این روزها دستهایمان بزرگتر و وسیع تر شده است ۴ نفر شده ایم که برای ساختن تلاش می کنیم برای بهتر شدن، برای دور کردن گردِ نفرت بار ِ مرگ و روزمرگی از زندگی امان...

شده ایم شکل این شخصیت های اول فیلم های جامعه شناسانه که با نگاهی روانکاوانه شخصیت ها شکل می گیرند و برای بهتر شدن تلاش می کنند و مدام آه و گریه و چ.س. ناله به خورد تماشاچی نمی دهند شکل همان فیلم های تریپ روشنفکری که شخصیت اول فیلم در خلوت خود سیگاری روشن می کند و با زندگی اش صادقانه مواجه می شود و برای اشتباهاتش عذر و بهانه نمی تراشد...

بالاخره یاد گرفتیم که بشویم یک خانواده...

آغاز ماجرا: دعوت به یه مهمونی افطار به مناسبت عقد دو تا جوون که البته توی باغ ا... اینا برگزار می شه

بخش اول ماجرا: خوب تا اینجای ماجرا که هیچ چیز تازه ای دار کار نبود ولی رسیدن ما به باغ همان و دیدن ماشین عروس و داماد هم همان! و بعد یه پرده که برادران و خواهران محترم رو از هم دیگه جدا می کرد یه نگاه به ا... میندازم و می پرسم مطمئنی فقط افطاریه؟!! می گه والا خودمم شک کردم! و در کمال ناباوری ما (که بعد می فهمیم بقیه هم به همچنین) متوجه می شیم که بعله انگار مجلس عروسی هست!!! و زوج مونث مورد بحث لباس عروس به تن کشیده اند و فیلمبردار و ... تصور بفرمائید ملت هاج و واجی که با مانتوها و روسری های ساده و نهایتا مثل ما با کت و شلوارهای مانتو مانند رسمی تر و پر و زرق برق تر و کفش و کیف ست به عروس و داماد خوشحال و خانواده داماد زل زدن و چیزی رو که می بینند نه تنها که باور نمی کنند بلکه هیچ وقت فراموش نمی کنند!!! ماه رمضون باشه و ملت رو افطاری واسه عقد دعوت کنی بعد عروسی بگیری واقعا خفن می شه نه؟!

بخش دوم ماجرا: هیجان اصلی ماجرا که مجلس عروسی رو به مجلس نخودچی خورون تبدیل کرد این بود که عروسی در حال اجرا یه به قول مادر شوهرم واقعا یه عروسی اینترنتی بود!! قضیه از این قرار بود که آقای داماد سالهای سال آرزوی رفتن به خارج از کشور رو در سر داشته و متاسفاته نه هنر قابل بحثی برای رفتن داشته نه پول درست و درمونی تا اینکه از طریق اینترنت عزیز و دوست داشتنی با عروس خانم در بلاد سوئد آشنا می شه و بعد عروس خانم تشریف میارند برای باقی مراسمات! و ناگفته نماند که مادر آقای داماد می فرمایند عروس باید ۴ ماه ایران باشه تا ما بتونیم همدیگر رو بشناسیم ولی عروس خانم هم می فرمائید من توی سوئد کار و زندگی دارم و باید برگردم اگه می خواین همین الان عقد و... رو انجام بدیم تا بعد که داماد هم بتونه بیاد!!!

حواشی ماجرا: خاله پوران با خنده می گه بابک گفته داماد توی کدوم سایت رفته که ما هم بریم و البته خاله پوران هم جواب داده این که سایتش خوب نبوده هوای سوئد سرده باید یه سایت دیگه که هوای کشور طرف گرم باشه پیدا کرد!! هر کسی از آینده این ازدواج حرفی می زنه و همه امیدوارن که ختم به خیر بشه به خصوص که الان هیچ ازدواج رسمی و با سابقه آشنایی خانواده ها تضمین شده نیست چه برسه به این ازدواج که عروس و داماد تازه همدیگر رو از نزدیک دیده بودن و حداقل انگیزه های یه طرف قضیه هم برای همه ما روشن بود.  ش.. می گه تا حالاش که تونستند کانکت بشن منم می گم ایشالا دیسکانکت نشن. حرف و حدیث زیاد بود و ما هم ترجیح دادیم بعد از نیم ساعت برگردیم سر خونه زندگی واقعی خودمون!

پایان ماجرا: خوب تنها چیزی که می دونم اینه که داماد تا ۴ ماه آینده  به آرزوی قلبیش می رسه ولی اینکه وقتی وارد اونجا می شه چه اتفاقاتی می افته و با چه مسائل و خانواده ای می خواد رو به رو بشه اون رو هیچ کس تا اون موقع نمی دونه... امیدوارم پایان این ماجرا مثل کتابهای رمان فارسی با خوبی و خوشی تموم بشه نه با دیسکانکت شدن سیستم یکی از طرفین!

م.ن: رفتم توی این فکر که مردم عجب دل فراخییییییییی دارن. خوش به حالشون!!

یک سال دیگه هم گذشت که مثل تمام سالهای قبل دیگه نه بر می گرده و نه تکرار می شه... صورتم رو توی بالشم فرو می کنم و بی صدا گریه می کنم؛ مرثیه ای بر سالهایی که گذشت...

--------------------------------------

م.نوشت:  یه زمانی این شعر رو بر اساس شعر مجی جونکه اونم بر اساس شعر  گنجشکک نوشته بود، نوشتم و امروز بازم اون شعر رو توی لاگ گنجشکک خوندم این شد که منم شعر خودم رو دوباره اینجا نوشتم برای تجدید یک خاطره ی قدیمی... این جور که امید می گه انگار بعد از ما هم ادامه دهندگانی بودند که هویت اونا من آگاهی ندارم!

عاشق هر آنچه که { ف } داشت بود ...

 دختری که سه شنبه ها ...
مرد و سراب را دوست میداشت !...

هر آنچه که { ف } داشت ...

                                     فتح، فکر، فراک...فردا ...

عزیزترینم دوستت دارم بی اغراق ...  کاش می فهمیدند که  دلتنگی جزئی از زندگی ست...

عاشقانه هایم را اینجا به تاراج هر سوم شخص ناشناسی نمی گذارم که از رهگذر رد شدنش بی آنکه بفهمد نظری بی محتوا و پوچ نثارش کند و یا توهم خودشیفتگیش گل کند که آدم است و یا در بدترین کار ممکن کپی اش کند.

با عرض پوزش از دوستان قدیمی و عزیزم مجبور شدم برای مدتی کامنت ها رو ببندم، دوست ندارم بازگشت دوباره ام تحت تاثیر یک عده تازه به دوران رسیده کوته فکر که معلوم نیست چه جوری با دنیای بلاگری آشنا شدن از سر تصادف یا ...؟ قرار بگیره و باز هم مجبور به جا به جایی یا ننوشتن برای مدتی بشم. پس شاید بهترین و ساده ترین راه بستن کامنت ها باشه.

راه سفر با تو کجاست؟
من از تو می پرسم، بگو!
گریه کنم یا نکنم؟
حرف بزنم یا نزنم؟

بی احساسی این روزها دلم را احاطه کرده است دیگر این صفحه ی سبز که باز می شود از عاشقانه ای خبری نیست. این روزها وطنم شب است و تیره و تار و در تاریکی سخن از خود گفتن تباه...

بوی بارون داره دیوونه ام می کنه ولی انگار هنوز ابرها دیوونه نشدند که بزنند زیر گریه و هوا رو از اینی که هست بدتر نکنند. خدای عزیزی که اون بالا نشستی و رخت رو از ما برگردوندی لطف کن و اون غرور خداییت رو بذار کنار و اجازه بده یه دل سیر گریه کنند، لطفا!

یه ماه رمضان دیگه شروع شد با این تفاوت که امسال واسه من همه چیز فرق داره تقریبا دوساله که یک خط در میون روزه گرفتم برعکس سالهای قبلش که کامل می گرفتم. امسال واسه من ماه رمضان مثل یه امتحان می مونه امتحان اینکه چقدر می تونم توی عقاید و خواسته هام محکم و باثبات باشم. دلم لک زده واسه شنیدن صدای ربنای دم غروب و اون از خواب بیدار شدن سحر وقتی تنت رو کش و قوس می دی تا شاید خواب از سرت بپره و بتونی خودت رو تا پای سفره سحری بکشونی و فرداش حسرت بیدار نشدن رو نخوری... دلم لک زده واسه یه افطاری کنار خانواده ام با اون سفره ی مفصلی که مامان می چینه و دلت می خواد با اولین ا... اکبر شروع کنی به خوردن... خدایا شکرت که ماه رمضان امسال رو هم از من نگرفتی...